Gejat?

Afgelopen week was m'n moeder hier een paar daagjes. Even weer kind kunnen zijn, was wel even nodig. Maar we hebben ook samen het huis onder handen genomen. Ook dat was wel even nodig...

Zaterdagmiddag wilde ik op de fiets nog even het dorp in. Vrijdagmiddag had mijn moeder mij nog de fietssleutel gegeven. Uit gewoonte had ze m'n fiets op slot gezet. Dus met sleutel in de hand liep ik naar het fietsenhok. Twee fietsen stonden er, maar niet de derde, die van mij. Ik liep nog een rondje om het huis, misschien dat m'n moeder 'm ergens anders had geparkeerd. Maar niets.

Gejat? Ik vond het maar raar. Bellen naar m'n moeder, maar daar werd niet opgenomen. Dan maar lopend naar het dorp, maar mét sleutel. Wie weet dat ik m'n fiets daar tegenkwam.

En ja hoor. Bij de Hema stond míjn fiets. Mét fietszitje van mini-man en ook nog steeds op slot. En zonder zichtbare mankementen.

En dan vanochtend de verbazing van mijn moeder toen ik het haar telefonisch vertelde: "Nee, dat kan niet! Dat heb ik niet gedaan!"

Beste man

Ook hier in het dorp is de beste man vanmiddag aangekomen en dus stonden de beide heren hier vanavond vol overgave bij hun schoen voor de gaskachel te zingen.

Nat pak

Sinds woensdag zitten de kleine mannen hier om tien over half zes gekluisterd aan de buis. Dan is namelijk het Sinterklaasjournaal.

Woensdagavond was de eerste uitzending en direct bracht Dieuwertje de jongens al in spanning. Een tijdje geleden waren namelijk een heleboel pakjes over boord van de stoomboot in zee gevallen. Mini-man was gelijk van zijn stuk gebracht. "Als mijn cadeautjes maar zijn blijven drijven en ergens zijn aangekomen!", zei hij met een hoopvolle blik in zijn ogen.

Gisteren zagen we dat de cadeautjes gelukkig allemaal weer aan boord terecht waren gekomen. Weliswaar vies en nat, maar niet verdwenen. Mini-man was opgelucht en deed ook verder niet moeilijk over wat nat pakpapier: "Ik vind het niet erg als mijn cadeautjes een beetje nat zijn..."

Frisse neus