Halloween

Vanavond vierden we voor het eerst, op de school van kleine man, Halloween. Het was 'spooky'...

Vrouwending?

Vanmorgen riep één van mijn vrouwelijke collega's uit: "Hè gets, nu heb ik mijn Outlook per ongeluk afgesloten!". De andere twee dames en ik riepen daarop in koor: "Oh bah! Als je Outlook dan weer opent, staat 'ie achteraan in de taakbalk!"

Da's vast iets wat alleen vrouwen irriteert...

Jubileum

Het was afgelopen zaterdagmiddag en -avond weer ouderwets gezellig. We reden met Tom en Tom, maar konden alsnog het restaurant niet vinden, omdat na vijfentwintig keer op en neer gereden te zijn Ginnekenweg 32 Ginnekenweg 35 bleek te zijn. Maar dat mocht de pret natuurlijk niet drukken. Die werd er alleen maar groter om.

En ja, ouderwets is hier het juiste bijvoeglijk naamwoord. We kwamen er namelijk achter dat we elkaar al vijftien jaar kennen. Vijftien jaar, da's een hele tijd.

Dus de volgende keer dat we afspreken, plakken we er een nachtje aan vast. Om ons jubileumjaar (ja dames, een jubileum duurt een heel jaar, dus het maakt niet uit wanneer we elkaar precies hebben leren kennen...) te vieren!

Onderweg

Slaaptrein

Gisteravond vond ik dit in het bed van mini-man. Wat je noemt een echte slaaptrein...

Makkelijk

Toen hoefde ik me alleen maar druk te maken over dat ik niet zou vallen.

Wat was het leven makkelijk.

Herfstvakantie

Sufgeluld

En nu, om half acht 's avonds, ben ik echt helemaal sufgeluld. Vandaag (en morgen) zijn er twee collega's vanuit Ierland op bezoek. Collega's die vanaf ergens in november 'mijn' klant gaan overnemen. Collega's die bij ons getraind moeten worden op alles wat we voor deze klant doen. En da's veel. En lijkt ook wel steeds meer te worden als je het er zo over hebt.

Ik ga zo sporten. Even lekker niet nadenken...

Melding

Het is nog geen acht uur en ik ben al twee keer gebeld hier op mijn werk. Een ziek-/'ik kom later'-melding en een 'mijn auto start niet'-melding.

Normaal heb ik nog niet zoveel gepraat op maandag voor achten...

Emailconversatie

Gisteren ontvingen we een mailtje op ons 'familie-email-adres'. Het was een mailtje dat was doorgestuurd door ene Brigitte vanaf haar werk naar - naar ik aanneem - haar thuis-email. Waarschijnlijk heeft ze daarbij een tikfout gemaakt, want het kwam dus bij ons aan. En wij kennen geen Brigitte.

Om er zeker van te zijn dat het echt niet toch voor ons bestemd was, las ik de hele emailconversatie even door. Het ging om vier vriendinnen die een afspraak maakten om ergens te gaan eten. Wanneer, waar en hoe laat, daar ging het om.

En dat deed me zo denken aan de mailtjes die vriendin I., vriendin A. en ik de laatste paar weken over en weer hebben gestuurd. Na flink wat mailtjes staat nu eindelijk de datum (volgende week zaterdag) en de plaats (Breda). Nu alleen nog de tijd...

Koffie

Topografie

Een collega van een andere afdeling loopt heel vaak door onze kantoortuin. Niet zomaar vaak. Nee, héél vaak. Op weg naar het bedrijfsrestaurant, denken we, want hij is vaak binnen vijf minuten weer terug.

M. heeft het vast niet zo druk. En voordat jullie met de reactie komen "Jullie ook niet, als jullie dat allemaal in de gaten houden!", hij heeft rode schoenen, dus hij valt nogal op.

Ook kijkt hij minstens één keer per dag, gisteren zelfs drie keer, op de kaart van Europa die op één van de muren hangt. Hij gaat er dan echt voor staan, nog net niet met zijn vinger erbij om de verschillende plaatsen aan te wijzen. Wij vragen ons keer op keer af wat hij zoekt. Zou hij soms denken dat er elke nacht iets veranderd?

Vandaag schreef ik op een klein geel post-itje "Hallo M.!" en plakte dit middenin Duitsland. Ben benieuwd hoe lang het duurt voordat hij het ziet...

Oppepper

Wat is het toch heerlijk om een moeder te hebben die zich zo in je kan verplaatsen. Die rustig blijft terwijl jij je ogen uit je kop jankt en daardoor de telefoon helemaal nat maakt. Die vertelt hoe zij het vroeger deed en hoe jij het zou kunnen doen. Geen veroordelingen, geen bemoeizuchtig commentaar. Gewoon eerlijk en duidelijk.

Lieve mam, bedankt voor deze oppepper!

En nu ga ik mijn oogmake-up even bijwerken...

Mobiele eenheid

En dan krijg ik een e-mail:

Gezellig zijn wij, hè?

Weekend?

Je aan de ene kant vrij rot voelen over van alles en nog wat. En aan de andere kant de tranen die over je wangen rollen van de slappe lach. Vandaag is zo'n dag dat alles kan.

Een naar gevoel in mijn buik over dingen die gebeurd zijn. En wat ik daaraan moet doen. Hoe ik mezelf moet veranderen. De mededeling dat er morgen aan een 'lijst' wordt gewerkt met mensen die 'eruit' gaan. Opluchting daarover, maar dan toch ook ineens de twijfel of het echt wel het beste is om mezelf op die lijst te laten zetten.

Maar ook de lol die we op de afdeling hebben om de belachelijke situatie waarin we zitten. De ironie die omslaat in een schaterlach.

Is het al tijd voor het weekend?

Kunstenaar

Schilderen bij oma in Wassenaar. En bij gebrek aan een schildersschort maar een vuilniszak gebruikt...

Betrapt

Verwennen

Kruisjes

Braadworst

Vandaag ging ik samen met de kleine mannen voor het eerst naar het jaarlijkse dorpsfeest dat hier gevierd wordt. Voor het eerst sinds ik hier woon (en da's toch al bijna tien jaar!). Het is namelijk altijd op woensdag en eerder werkte ik op woensdag. Kleine man was vanochtend vrij van school, net als de meeste basisschoolkinderen en kon dus gezellig mee.

Het was heerlijk weer en druk met mensen. We aaiden de kleine Shetland-paardjes, mini-man imiteerde de kalfjes en allebei zaten ze op een tractor. Na eerst een oliebol te hebben gegeten, hadden we daarna wel hartige trek, dus in de rij bij 'De Worstenkoning', die overigens ook hamburgers verkocht.

Het duurde zo lang, dat ik de hoop aan de beurt te komen na een tijdje heb opgegeven. Maar nu ruik ik dus nog steeds naar gebakken braadworst en uien...

Vergeten

Om even alles te vergeten: klik...

En het grappige is juist dat ik er wel zin in dansen van krijg.

Vlaggetje

'Gloep'!

Ik had gestofzuigd (of stofgezogen of stofgezuigd of...) en de stofzuiger stond nog in de gang. Kleine man wilde ook wel even. Dus ik hoorde hem de gang door en de kamer in. Net doen alsof het ding aanstond.

Dat was op een gegeven moment niet meer voldoende. De stekker moest in het stopcontact en het ding moest aan. Nauwgezet werd de grond ontdaan van wat ik tijdens de eerdere stofzuigbeurt blijkbaar over het hoofd had gezien.

Tot ik opeens een hard 'gloep' hoorde. Dat geluid dat zegt dat er iets in de stofzuigerzak verdwijnt dat daar niet in hoort te verdwijnen. Kleine man keek me met verschrikte ogen aan en begon direct te huilen. Ik moest lachen en vertelde hem dat het helemaal niet erg was. Ik deed de klep open en haalde een stoffige sok van mini-man tevoorschijn.

Kleine man huilde en ik lachte nog steeds. Pas toen hij de sok zag en merkte dat er niets ergs gebeurd was, kon hij er ook om lachen. En hij riep mini-man om de sok te laten zien die slachtoffer was geworden van zijn schoonmaakdrift...

Pippi

Tijdens het ophalen van kleine man werd ik aangeschoten door een klasgenootje, een blond meisje van een jaartje of vijf.

"Mevrouw, mevrouw! U bent Pippi Langkous! Pippi Langkous heeft ook zo'n rokje!"

Ik had een rood-wit-zwart geblokt kort plooirokje aan. Alleen de twee staartjes ontbraken...

Enerverend

Een enerverende dag.

Vanmiddag eerder naar huis omdat er een informatiebijeenkomst was van de ouderraad op de school van kleine man. In anderhalf uur werd er verteld welke activiteiten en festiviteiten er allemaal georganiseerd worden door het jaar heen. Ik werd er helemaal enthousiast van. Ook werden er wat huishoudelijke mededelingen gedaan, zoals over de luizencontrole of de ouderbijdrage.

Ik kon direct even bepalen of de ouderraad iets voor mij is. Ik heb me namelijk opgegeven en word binnenkort uitgenodigd voor een gesprek. Er was nog een andere moeder die zich heeft opgegeven, dus er zal gekozen moeten worden aangezien er één vacature is. Met in het achterhoofd 'strakjes ben ik misschien toch meer thuis' vond ik dit wel een leuke tijdsbesteding...

Bij thuiskomst had ik een e-mailtje in mijn inbox met een ontzettend leuke vacature. (Bedankt D.!) Parttime, schrijven, internet, opvoeden. Zo maar een paar steekwoorden uit de functie-beschrijving. Ik zit dus nu midden in een sollicitatie-email.

En ik ga weer aan de slag met het maken van een website.

Kortom, ik ben hartstikke druk en ga zo met de benen omhoog op de bank 'Gooische Vrouwen' kijken...

Verhuisd

Dierendag

Ik zag hem liggen aan de kant van de straat. Als enige beschutting tegen de regen de volle vuilniszakken die op de stoep stonden, klaar om opgehaald te worden. Maar de zakken boden niet genoeg bescherming. Zijn viezige, gelige vacht werd nat van de regen. Zijn zwarte ogen keken triest de lucht in.

Afgedankt. Aan de kant gezet. En dat op dierendag.

De kinderen waren zeker te oud geworden voor deze grote knuffelbeer...

Verzamelaar

En dan steek je in de linkerzak van je spijkerjasje en voel je iets wat daar niet hoort... Drie eikeltjes en twee schelpjes... Mini-man is een verzamelaar...

Tractor

Mini-man speelde onder het uitkleden (nee, da's niet handig, maar ach je went eraan...) met een mini-tractor en een mini-caravan. De tractor trok de caravan. Zijn commentaar erbij getuigde van het ontbreken van vooroordelen of rollenpatronen.

Ik: "Waar gaat de tractor heen?"
Mini-man: "Op vakantie."
Ik: "En waarheen op vakantie?"
Mini-man: "Naar oma W.'s vakantie."
Ik: "Wat gezellig!"
Mini-man: "Oma zit in de tractor. Opa in de caravan."

Dus mam, dat wordt tractorrijden...

Schip

Durf ik die stap te zetten? Nu doe ik het nog gewoon bij. Maar het neemt wel steeds vastere vormen aan. Mijn eigen visitekaartjes zijn inmiddels bezorgd. De website is nog eens grondig onder handen genomen. Het is spannend en eng, maar ook heel erg leuk. En de vragen blijven. Kan ik het wel? Wil ik het wel? Maar ik ga er steeds meer werk van maken. Ik zie wel waar het 'webdesign'-schip strandt!

En nee, sorry, ik zet hier geen link naar daar. Ik wil dat (in ieder geval voorlopig) gescheiden houden.