Afgelopen week was m'n moeder hier een paar daagjes. Even weer kind kunnen zijn, was wel even nodig. Maar we hebben ook samen het huis onder handen genomen. Ook dat was wel even nodig...

Zaterdagmiddag wilde ik op de fiets nog even het dorp in. Vrijdagmiddag had mijn moeder mij nog de fietssleutel gegeven. Uit gewoonte had ze m'n fiets op slot gezet. Dus met sleutel in de hand liep ik naar het fietsenhok. Twee fietsen stonden er, maar niet de derde, die van mij. Ik liep nog een rondje om het huis, misschien dat m'n moeder 'm ergens anders had geparkeerd. Maar niets.

Gejat? Ik vond het maar raar. Bellen naar m'n moeder, maar daar werd niet opgenomen. Dan maar lopend naar het dorp, maar mét sleutel. Wie weet dat ik m'n fiets daar tegenkwam.

En ja hoor. Bij de Hema stond míjn fiets. Mét fietszitje van mini-man en ook nog steeds op slot. En zonder zichtbare mankementen.

En dan vanochtend de verbazing van mijn moeder toen ik het haar telefonisch vertelde: "Nee, dat kan niet! Dat heb ik niet gedaan!"

Ook hier in het dorp is de beste man vanmiddag aangekomen en dus stonden de beide heren hier vanavond vol overgave bij hun schoen voor de gaskachel te zingen.

Sinds woensdag zitten de kleine mannen hier om tien over half zes gekluisterd aan de buis. Dan is namelijk het Sinterklaasjournaal.

Woensdagavond was de eerste uitzending en direct bracht Dieuwertje de jongens al in spanning. Een tijdje geleden waren namelijk een heleboel pakjes over boord van de stoomboot in zee gevallen. Mini-man was gelijk van zijn stuk gebracht. "Als mijn cadeautjes maar zijn blijven drijven en ergens zijn aangekomen!", zei hij met een hoopvolle blik in zijn ogen.

Gisteren zagen we dat de cadeautjes gelukkig allemaal weer aan boord terecht waren gekomen. Weliswaar vies en nat, maar niet verdwenen. Mini-man was opgelucht en deed ook verder niet moeilijk over wat nat pakpapier: "Ik vind het niet erg als mijn cadeautjes een beetje nat zijn..."

Die ene tel tussen slapen en ontwaken, die tel waarin het nog is alsof er niets aan de hand is, waarom kan die ene tel niet eeuwig duren?

Soms is het zo moeilijk dat mam zo'n honderd kilometer weg woont en pap op een of andere wolk bivakkeert. Ik heb ze nu zo nodig...

Na een Griekse maaltijd is een Italiaanse koffie een heerlijke afsluiting!

... is het goed pesten...

Nog even wachten tot het park open gaat en dus wordt de plattegrond uitvoerig bestudeerd....

Zo ben je 's morgens nog de was aan het vouwen en zo zit je in een chique hotel in Duitsland met mams en de kleine mannen. Naast twee hotelovernachtingen hebben we (en da's natuurlijk veel belangrijker...) twee dagen toegang tot Moviepark Germany. Daar vertoeven we dus morgen en donderdag.

Zo, tijd voor wat herfst in de tent...

Kleine man en ik zijn ontzettend druk. We bouwen de 'Saw Blade Thrill Ride' van K'nex...

En uitdelen op de eerste schooldag en voor het eerst in groep 4 is natuurlijk superstoer!

Ik kocht een klein iglotentje voor de jongens met in het achterhoofd: "Ach, ze zullen er misschien niet in slapen, maar het is ook leuk om in te spelen en dan proberen we het volgende keer wel weer." Maar vanaf de eerste avond op de camping slapen de beide heren in hun eigen tent en niet in de caravan. Ik vind dat behoorlijk stoer, ook al sliep ik op de leeftijd ook in een eigen tentje, want weet je wel hoe donker het 's nachts op de camping is! Terwijl ik dit typ hoor ik de mannen fluisteren. "Kan jij slapen?" "Nee, jij?" En dan volgt er een heel fluistergesprek. Ik laat ze nog even, het is tenslotte vakantie..

Kleine man koos Rubiks kubus als cadeautje voor zijn rapport van oma. En nu mag mamma 'm weer goed maken. Brings back memories...